Fredagsstøl

Her er eit bilde frå når Caroline var på overnatting hos meg for eit par veker sidan. Godt å våkne opp ilag innimellom.

Men det var ikkje det eg skulle fortelje om, det eg skulle sei var at me spelar opp til vorspiel på Fisk&Vilt i morgon, altså frå 17.00 til 23.00. Me gledar oss til å spele litt meir den typen musikk me likar å høyre på, ikkje berre musikken me likar å danse til (men tar sjølvsagt på oss dansesko, for sikkerhetsskyld). Så om du skal på fredagspils med jobben, på date eller om du berre vil ha deilig musikk i øyra, kom på Fisk&Vilt då!

Gamlebyen

Den første april kjørte me alle mine ting og alle hans ting til ein leilighet i Gamlebyen. Frå kollektivet på St. Hanshaugen til ein sambuarleilighet på andre sida av 37-bussen. Då me takka ja til leiligheten i februar måtte eg samtidig innsjå at livet i kollektiv er over, for alltid. Det var litt vemodig, eg og Caroline talte på fingrane kor mange år me hadde budd i lag, eit år i Bergen, to år i Trondheim, tre år i Oslo. Eg kikka over på andre sida av gata, til leiligheten til Joachim og Karina og tenkte at faen, eg blir den første som flyttar frå Waldemar Thranesgate. Ein epoke er over. På flyttedagen hjalp Andi og Susan meg å bære eskene mine ut i bilen og når me hadde bært siste lasset grein me litt på skuldrene til kvarandre. Me har hatt møte om Basse, han får bli igjen på St. Hanshaugen, det er sørgelig for meg men heldig for han. Og 37-bussen går heile døgnet.

Dansestøl!

I kveld spelar Dansestøl på Fredagsbaren! Det blir blomsterfest og me lovar å spele Lil' Kim med "How many licks". Ok? Me går på ca. 21.30, festen varar utover natta.

It's going to have beautiful moments but it is going to be real fucked up, too.

Eg drepte bloggen i vinter. Eg visste ikkje kva eg skulle sei lenger, og eg måtte skru av ein kanal for alle andre rundt meg stod på. Joachim spurte kvifor eg ikkje skreiv her meir, og eg svarte at eg har ingenting å skrive om. Skriv om det då, sa han. Eg kunne jo skreve om lørdagskveldar og fredagskveldar der eg gjorde rekneskap, stifta kvitteringar inn i permar, overførte pengar til momskonto og stirra inn i skjermen. Eg kunne skreve om å våkne ein morgon å innsjå at eg har pådratt meg eit flink pike-syndrom eg aldri har hatt før, eg har flippa ut over excel-ark og hatt uoppnåelige forventningar til kva eg skal rekke iløpet av ein dag. Eg har alltid gjort det eg ville, tatt fotoutdannelse istadenfor å gå på universitetet, flytta til Paris istadenfor å få ein jobb, satsa på å jobbe som frilansfotograf istadenfor å finne noko trygt. For eit par år sidan ville eg berre sagt slapp av du, då, og fortsatt å gjere det eg ville, kva det enn var i øyeblikket. Mens no gjer eg jo akkurat det eg vil, meir står på spel. Eg elskar å leve av foto, men innimellom skremmer det vettet av meg, at det kun er eg som kan styre denne skuta, kva om eg blir sjuk, kva om eg gjer feil, kva om eg ikkje får jobb, kva om det ikkje blir bra nok, kva om, kva om, kva om. Eg har stabla dette prosjektet på beina, korleis overleve, tatt bilder av så mange fjes, så mange venner, familiar, brudepar, forfattarar, babyar, hundar, mødre, døtre, gutar og jenter. Eg har blitt heime i senga mens dei andre har gått på fest, fordi eg skal opp tidlig, eg har avlyst avtalar på grunn av jobb, vært ein fraværande venn og heile tida gleda meg til å finne rytmen, og innfinne meg med at eg heilt aldri veit kva som kjem til å skje. 

Eg konkluderar med visdomsord frå Patti Smith. Dei finaste seks minuttane eg har sett på lenge: 

Best friends are a natural phenomenon seen all over the world

To deilige tips:
-Denne filmen om vennskap satte meg i humør i dag tidlig når eg grua meg til å ta fatt på rekneskap og faensakp (sånn er det når man driv enkeltmannsforetak). Lena Dunham er regissør:

 

-Ein tilfeldig podcast eg høyrte på mens eg redigerte bilder,  Mia Skäringer snakkar om oppvekst, ungdom, kjærlighet og familie. Den var så rørande at det blei litt snufsing foran skjermen. Trykk på linken her. Mia Skäringer står litt lenger ned på lista. Høyr den! 

Tenke sjæl

Her er eit par bilder frå Dansestøl i Trondheim. Det var ein fantastisk kveld, eg elskar alle klientane våre! Eg har forresten tre fine musikk-tips.
1. Det nye albumet til Shout Out Louds- Optica. Eg har ofte litt vondt for musikk innen sjangeren glad-indie-pop, men Shout Out Louds er akkurat passe sørgmodig og melodiøst. Det blir vårens soundtrack.
2. Ny CocoRosie-singel! Den heiter Gravediggress. Og dei skal på turné framover.
3. Ei litt snurrig speleliste eg har høyrt masse på i vinter. Tenke Sjæl heiter den. Bra når man skal konsentrere seg, eller spele biljard.

Bryllupsesong

I fjor sommar var eg bryllupsfotograf i heilt fantastiske bryllup. Både i storslagne prinsessebryllup på slott, og små heimesnekra bryllup og alt der imellom. Det er veldig spesielt å få følge to personar så nært på ein dag som betyr så mykje for dei, det er med skrekkblanda fryd eg takkar ja til desse ærefulle oppdraga. I eit bryllup er eg for det meste flue på veggen og tar mellom 1000-3000 bilder. Det er jo heilt kokos, men eg er der som regel frå tidleg morgon til seint på natta. På lørdag tok eg bilder i årets første bryllup, og resten av våren og forhåpentligvis sommaren kjem eg til å bruke på å legge slagplanar med spente brudepar og roe nervene til nervøse brudgomar (alltid brudgomen som er mest nervøs). Tenkte me kunne sjå på eit lite utdrag frå eit par av fjorårets bryllupsfotograferingar:













 

FANFARE

Hei på deg. Eg har tatt eit par bilder for FANFARE, eit brand spanking nytt magasin som Caroline har gjort designet på. Eg brukte Nora, som budde hos oss i vinter som modell, ser du at ho har eit kvitt øyenbryn og ein kvit øyenvipp? Magasinet kjem ut i dag, og det blir sleppfest på Pigalle i kveld, der eg blant anna skal ha litt høgtlesning.

Trondheim

Stakkars denne forsmådde bloggen. Lovar ei vårreingjering etterkvart. Men Dansestøl tar årene fatt og går laus på 2013, me kjem til Trondheim i helga! Då skal me spele på Brukbar, her er facebook-event. Gledar meg til å toge opp til mørkets by og danse natta vekk på lørdag.

L

Eg og Linn tok nokre pressebilder for henne ute i den forbanna kalde byen i går. Med head-set på, sjølvsagt. Pleide forresten å kalle Linn for L før eg blei kjent med henne, når eg berre var fan av bloggen hennar. Heldigvis fant me kvarandre på eit jorde på Roskilde. Då var det L i eit par veker til, og så blei det Linn. Ein liten historie om vennskap.